Jean Piaget wywarł wielki wpływ na współczesną psychologię
Według Piageta rozwój polega na przechodzeniu do kolejnych stadiów rozwoju. Początkowo w pracach nad formacją myślenia i inteligencji dzieci Piaget stosował metody werbalne. Badania te koncentrowały się nad rozumowaniem dziecka, przedstawieniem przez nie świata fizycznego, jego sądach na temat fizycznej przyczynowości. Zadawano dzieciom pytania, słuchano odpowiedzi. Dzieci nie manipulowały konkretnymi przedmiotami. W konsekwencji wyniki badan tych były ograniczone i posłużyły raczej postawieniu problemów. Dopiero później studiował kształtowanie się myślenia na bazie działania sensomotorycznego. Teoria poznania zajmuje się aktami poznawczymi i ich rezultatami. Piaget stawia pytania opisowe: jak?- Chodzi tu o podstawy, zasady i procedury badawcze związane z wyjaśnieniem:, dlaczego?. Według piagetowskiej teorii poznania podmiot poznawczy jest wyposażony na danym etapie swojego rozwoju w pewne struktury poznawcze, tzw schematy poznawcze. Pojawiające się różnice miedzy rzeczywistością a jej obrazem, powodują powstawanie pojęć. Ze względu na istniejącą silna tendencje do wytwarzania się równowagi między rzeczywistością a jej wewnętrznym obrazem, powstającym w trakcie badania wyrównywanie różnic odbywa się w trakcie uzupełniających się procesów asymilacji i akomodacji. Proces asymilacji zmierza do podporządkowania posiadanym schematom poznawczym, bez ich zmiany, jak największego obszaru badanej rzeczywistości. Natomiast w procesie akomodacji następują pewne modyfikacje posiadanych schematów w celu przystosowania ich do badania danego obszaru poznawczego otoczenia. W procesie poznawczym z reguły dochodzi do współdziałania asymilacji i akomodacji. W stadium przedoperacyjnym dziecko uczy się myślowych przedstawień dla schematów sensomotorycznych i może wyobrazić sobie przebieg działania bez wykonania jego. Jednakże wykonywane operacje dotyczą działań konkretnych, są egocentryczne i nieodwracalne. Następuje rozwój pojęć opartych na klasyfikacji, koniunkcji i dyzjunkcji. Rozwijają się pewne pojęcia topologiczne. Występuje brak odwracalności procesów myślowych. Wiąże się on z egocentryzmem dziecięcym. Dziecko nie potrafi odwrócić sytuacji i spojrzeć na nią z innego, niż własny punkt widzenia. W rozumowaniu dziecka występuje brak prawa niesprzeczności. Dziecko wypowiada po sobie sądy zupełnie sprzeczne i jakby tego nie zauważa. Niewykształcone jest jeszcze prawo przechodniości, w związku z tym dziecko nie umie porządkować. Ze względu na kontynuację rozwoju, stadium początkowe – sensomotoryczne wywiera decydujący wpływ na cały późniejszy rozwój. Przejście od konkretnego działania operacji intelektualnych dochodzi do skutku dzięki temu, że czynności coraz bardziej wyzwalają się swego powiązania z danymi przedmiotami, przybierając coraz bardziej abstrakcyjny charakter, czynności rzeczywiste zostają zastąpione czynnościami tylko wyobrażonymi.

Do badania w celu ustalenia poziomu operacyjności myślenia dziecka wybrałam troje dzieci. Julię lat 3, Maję lat 5 i Paulina lat 7. Dzieci różnią się wiekiem chronologicznym, czyli liczbą lat i miesięcy od narodzin dziecka i wiekiem rozwojowym. Wszystkie wymienione dzieci uczęszczają do Miejskiego Przedszkola nr 1 w Żarach. Miejscem badania jest sala przedszkolna w wymienionej placówce. W tutejszym przedszkolu pracuje na stanowisku nauczyciela. Wybrane dzieci nie czuły skrępowania w trakcie badania, ponieważ osoba badająca jest im dobrze znana. Postanowiłam wykonać eksperyment badania stałości ilości płynu, stałości ilości masy.

Przebieg badania.
Doświadczenie 1. Nauczyciel pokazuje dzieciom naczynie szerokie i niskie oraz wysokie i wąskie. W naczyniu niższym znajduje się woda, która zostaje przelana do wysokiego.
Porównywanie ilości wody w naczyniu niskim, szerokim i
wysokim, wąskim.
Julia G – 3,5 roku.
N- gdzie jest więcej wody?.
J- w naczyniu szerokim jest mało.
J-(po namyśle) w wysokim naczyniu jest wody mało.
J- W obu jest tyle samo wody.( Zastanawia się)
J- tutaj jest więcej ( wskazuje na wysokie)
N-, Ale ja nie dolewałam wody.
J- tutaj jest więcej w wysokim.
Maja K Lat 5.
N- gdzie jest więcej wody?.
M- Dużo jest w wysokim naczyniu.
N-, Ale ja przecież nie dolewałam wody.
M. dużo jest w wysokim naczyniu, a mało jest w tym ( wskazuje na szerokie naczynie).
Dziecko nie zmienia swojego zdania. Jest pewna swojego stwierdzenia.

Paulina. B lat 7.
Paulinka bardzo zainteresowana jest doświadczeniem. Samodzielnie przelewa płyn z naczynia niskiego do wysokiego.
N- Palinko, z którego naczynia byś się więcej napiła?.
P- Tutaj jest więcej (wskazuje na wyższe naczynie).
N-, Ale ja przecież nie dolewałam wody do żadnego naczynia.
P- Dziecko się zastanawia po chwili stwierdza. Jest tyle samo tylko ta szklanka jest wyższa, Dziewczynka jest zadowolona ze swojego odkrycia.

Doświadczenie 2. Nauczyciel pokazuje dzieciom przygotowana wcześniej plastelinę. Dzieci ugniatają plastelinę i robią z niej kulkę. Po zrobieniu jednej kuli nauczyciel rozgniata ją w formie placka. Następnie z kuli robimy kilka mniejszych. Pytanie do dzieci brzmi, gdzie jest więcej?.

Julia G. Lat 3,5 roku.
Dziecko jest zadowolone z zadania, bardzo chętnie ugniata plastelinę. Julia twierdzi, że więcej jest plasteliny jak jest zrobiony placek. Po zrobieniu kilku kulek z tej samej plasteliny stwierdza, że jest więcej jak są zrobione kulki (przelicza ilość kulek).
Maja K lat 5.
Kiedy jest więcej plasteliny?. Maja sądzi, że jest więcej, jak jest rozgnieciona. Nauczycielka twierdzi, że nie dodawała plasteliny. Dziecko nadal utrzymuje, że teraz jest więcej. Maja dzieli kule plasteliny na kilka mniejszych. Na pytanie,, kiedy jest więcej plasteliny?”, dziecko stwierdza, że więcej jest jak jest duża kulka. Teraz jest mniej, bo jest podzielona na kawałki.
Paulinka lat 7.
Paulinka stwierdza, że jest więcej plasteliny, jak jest rozduszona. Nauczycielka mówi, ze nie dodawała plasteliny dziecko zmienia zdanie. Jest tyle samo. Po podzieleniu na mniejsze kulki stwierdza, że jest tyle samo. Nauczycielka pyta po czym poznała?. Bo z jednej kulki można zrobić kilka małych kulek.

Diagnoza. Julia i Maja znajdują się w II stopniu operacyjności myślenia. Jest to poziom przedoperacyjny. Jula i Maja koncentrują się na najbardziej wyrazistych właściwościach przedmiotu. Cechuje ich niezdolność przyjęcia perspektywy innej osoby.
Paulinka znajduje się trzecim stadium operacyjności myślenia są to operacje konkretne. Odpowiedzi udziela od razu i pewnie. Pojmuje zasadę stałości. W eksperymencie otrzymaliśmy odpowiedz na pytanie po czym poznała, zdolna jest do przeprowadzania operacji umysłowych.
Struktury operacyjne sa scharakteryzowane przez formowanie się pojęć zachowania ( zachowania całości, ciągłość ilości w konkretnych materiałach.