Jean Piaget wywarł wielki wpływ na współczesną psychologię
Według Piageta rozwój polega na przechodzeniu do kolejnych stadiów rozwoju. Początkowo w pracach nad formacją myślenia i inteligencji dzieci Piaget stosował metody werbalne. Badania te koncentrowały się nad rozumowaniem dziecka, przedstawieniem przez nie świata fizycznego, jego sądach na temat fizycznej przyczynowości. Zadawano dzieciom pytania, słuchano odpowiedzi. Dzieci nie manipulowały konkretnymi przedmiotami. W konsekwencji wyniki badan tych były ograniczone i posłużyły raczej postawieniu problemów. Dopiero później studiował kształtowanie się myślenia na bazie działania sensomotorycznego. Teoria poznania zajmuje się aktami poznawczymi i ich rezultatami. Piaget stawia pytania opisowe: jak?- Chodzi tu o podstawy, zasady i procedury badawcze związane z wyjaśnieniem:, dlaczego?. Według piagetowskiej teorii poznania podmiot poznawczy jest wyposażony na danym etapie swojego rozwoju w pewne struktury poznawcze, tzw schematy poznawcze. Pojawiające się różnice miedzy rzeczywistością a jej obrazem, powodują powstawanie pojęć. Ze względu na istniejącą silna tendencje do wytwarzania się równowagi między rzeczywistością a jej wewnętrznym obrazem, powstającym w trakcie badania wyrównywanie różnic odbywa się w trakcie uzupełniających się procesów asymilacji i akomodacji. Proces asymilacji zmierza do podporządkowania posiadanym schematom poznawczym, bez ich zmiany, jak największego obszaru badanej rzeczywistości. Natomiast w procesie akomodacji następują pewne modyfikacje posiadanych schematów w celu przystosowania ich do badania danego obszaru poznawczego otoczenia. W procesie poznawczym z reguły dochodzi do współdziałania asymilacji i akomodacji. W stadium przedoperacyjnym dziecko uczy się myślowych przedstawień dla schematów sensomotorycznych i może wyobrazić sobie przebieg działania bez wykonania jego. Jednakże wykonywane operacje dotyczą działań konkretnych, są egocentryczne i nieodwracalne. Następuje rozwój pojęć opartych na klasyfikacji, koniunkcji i dyzjunkcji. Rozwijają się pewne pojęcia topologiczne. Występuje brak odwracalności procesów myślowych. Wiąże się on z egocentryzmem dziecięcym. Dziecko nie potrafi odwrócić sytuacji i spojrzeć na nią z innego, niż własny punkt widzenia. W rozumowaniu dziecka występuje brak prawa niesprzeczności. Dziecko wypowiada po sobie sądy zupełnie sprzeczne i jakby tego nie zauważa. Niewykształcone jest jeszcze prawo przechodniości, w związku z tym dziecko nie umie porządkować. Ze względu na kontynuację rozwoju, stadium początkowe – sensomotoryczne wywiera decydujący wpływ na cały późniejszy rozwój. Przejście od konkretnego działania operacji intelektualnych dochodzi do skutku dzięki temu, że czynności coraz bardziej wyzwalają się swego powiązania z danymi przedmiotami, przybierając coraz bardziej abstrakcyjny charakter, czynności rzeczywiste zostają zastąpione czynnościami tylko wyobrażonymi.